ผลบุญ – ผลบาป ติดตามพระพุทธเจ้า

ผลบุญ – ผลบาป ติดตามพระพุทธเจ้า

 

 

 

 

กรรมนี้มีกฎกำหนดส่ง   ดีชั่วรวยจนไม่พ้นกรรม

 

“กรรม”  แปลว่า  ”การกระทำ”  

ทั้งมนุษย์และสัตว์ทั้งหมด ที่มีชีวิตเกิดมาในโลก จึงต้องมี   “กรรม” 

พร้อมๆกับ  “ผลกรรม”  คู่กันไป มีทั้งกรรมเก่าและกรรมใหม่สืบต่อสัมพันธ์กันไม่มีใครเลยที่จะไม่กระทำ  “กรรม” 

เอาไว้ ถ้าทำ  “กรรมดีไว้”  ก็จะได้ 

“ผลกรรมดี”   ถ้าทำ  “กรรมชั่ว”  

ไว้ก็จะไม่พ้น  “ผลกรรมชั่ว”   ตอบคืน ผลกรรมดี-ชั่วจะติดตัวไปตลอดชีวิตและทุกๆชาติภพ

เสมือน   “เงา”  ติดตามตัวเราไปทุกหนทุกแห่ง  มีแต่สุดยอดคนระดับ  “พระพุทธเจ้า” 

ก็ไมอาจหลบพ้นผลกรรมบาป - บุญ 

ที่พระองค์ทรงเคยกระทำไว้ในอดีตเช่นกัน สมจริงดังที่พระพุทธองค์ตรัสไว้ว่า  “สัตว์โลกทั้งหลายย่อ

 

เป็นไปตามกรรมของตน”

 

                ผลกรรมบาปติดตามพระพุทธเจ้า

 

พระผู้มีพระภาคเจ้าเป็นนายกของโลก แวดล้อมด้วยภิกษุสงฆ์เป็นอันมาก  ประทับนั่งอยู่ที่พื้นหิน  อันเป็นสถานที่น่า

 

รื่นรมย์  ในละแวกป่าอันมีกลิ่นหอมจากพืชนานาพันธุ์  ใกล้ๆกับสระอโนดาตทรงแสดงชี้แจงบุพกรรม  (กรรมในอดีต) 

 

ทั้งหลาย  ที่ส่งผลร้ายแก่พระองค์  แม้ในชาติปัจจุบัน  จะตรัสรู้เป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแล้วก็ตาม  ทรงเล่าว่า......

 

 

                         *หิวกระหายน้ำ

*”ในกาลก่อน  เราเคยเป็นนายโคบาล  ต้อนฝูงโคไปเลี้ยง  ได้เห็นแม่โคตัวหนึ่ง  กำลังดื่มน้ำขุ่นมัวอยู่  จึงตรงเข้าไล่ห้าม

 

กั้นมันไว้  ไม่ให้ได้ดื่มน้ำนั้น 

 

ด้วยผลเก่งกรรม  (บาป) 

นั้นเอง  แม้ภพสุดท้ายนี้  (ภพที่เป็นพระพุทธเจ้านี้เอง)  เราก็ต้องหิวกระหายน้ำ  ไม่ได้ดื่มน้ำใน

 

เวลาต้องการจะดื่ม  ต้องเสียเวลาเนิ่นช้ายอยู่ “

 

เรื่องมีอยู่ว่า  .......

 

เมื่อพระผู้มีพระภาคเจ้า  

เสวยภัตตาหารสุกรมัททวะ (อาหารที่ปรุงด้วยเห็ดที่หมูชอบกิน)  ของนายจุนทกัมมารบุตรแล้วก็เกดอาพาธอย่างร้ายแรง  มีทุกขเวทนากล้า   อันเกิดจากการประชวรลงพระโลหิต   ใกล้จะปรินิพพาน  พระองค์จึงทรงตั้งพระสติสัมปชัญญะ  ทรงอดกลั่นทุกขเวทนาเอาไว้  มิได้ทรงพรั่นพรึงใดๆเลย  แล้วตรัสเรียกพระอานนท์มารับสั่งว่า

 

“มา !   ไปกันเถิดอานนท์เราจะไปยังเมืองกุสินารา”

 

ในระหว่างทางนั้นเอง 

ได้เสด็จแวะลงข้างทางเสด็จเข้าไปยังต้นไม้ตนหนึ่งแล้วรับสั่งว่า

 

“ดูก่อนอานนท์ 

เธอจงช่วยปูผ้าสังฆาฏิซ้อนกันเป็นสี่ชั้นให้เรา  เราเหน็ดเหนื่อยนัก  เราจะนั่งพักที่ตรงนี้”

 

ครั้งพระอานนท์ปูผ้าเสร็จ 

พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงประทับนั่งบนอาสนะนั้น  แล้วรับสั่งอีกว่า

 

“เธอจงช่วยไปหาน้ำมาให้เรา 

เรากระหายยิ่งนัก  เราจะดื่มน้ำ”

 

แต่พอพระองค์ตรัสอย่างนี้แล้วพระอานนท์กลับกราบทูลว่า  “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ  เมื่อกี้นี้เอง  เกวียนประมาณถึง ๕๐๐เล่ม

แล่นข้ามแม้น้ำน้อยนั้นไป 

แม่น้ำถูกล้อเกวียนบดย่ำแล้ว  ย่อมขุ่นมัวไปทั่ว  จะมีก็แต่แม่น้ำกุกธานที  ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก  จึงจะมีน้ำใส 

จืด  เย็น  สะอาด 

มีท่าน้ำราบเรียบ  น่ารื่นรมย์  พอที่จะทรงดื่มน้ำในแม้น้ำนั้นได้  และจะทรงสรงสนานพระองค์ได้อีกด้วย  คงต้องทรงรอไปให้ถึงแม้น้ำนั้นก่อนเถิด ” 

 

แต่พระผู้มีพระภาคเจ้ากลับทรงกระหายยิ่งนัก 

ยังทรงกล่าวกับพระอานนนท์ให้ไปตักน้ำที่แม้น้ำน้อยนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง  แม้ครั้งที่สองนี้พระอานนท์ก็ยังกล่าวกับพระผู้มีพระภาคเจ้าเช่นเดิมเหมือนกัน

 

จนกระทั้งพระพุทธองค์ทรงตรัสด้วยความกระหายน้ำอีกให้พระอานนท์ไปตักน้ำมาเป็นครั้งที่สาม  พระอานนท์จึงต้องทูลรับพระดำรัส  แล้วถือบาตรไปยังแม้น้ำน้อยนั้น

 

แม่น้ำน้อยนั้นเพิ่งถูกล้อเกวียนบด 

และโคย่ำผ่านไปน้ำจึงไหลด้วยความขุ่นมัว 

แต่พอพระอานนท์เข้าไปใกล้แม่น้ำเท่านั้นน้ำกลับพลันสะอาด  ไหลไปอย่างไม่ขุ่นมัวเลย  พระอานนท์จึงตักน้ำด้วยบาตรแล้วนำมาถวายพระผู้มีพระภาคเจ้าพร้อมกับทูลว่า

 

“น่าอัศจรรย์หนอ 

เหตุไม่เคยเป็นมาได้เป็นแล้ว 

ความที่พระตถาคตผู้มีฤทธิ์มาก 

มีอนุภาพมาก  เมื่อกี้นี้เองน้ำขุ่นมัวไหลไปอยู่  แต่พอข้าพระองค์เข้าไปใกล้  แม่น้ำกลับใสสะอาดไม่ขุ่นมัวเลย  ของพระผู้มีพระภาคเจ้าจงเสวยน้ำเถิด  ขอพระสุคตจงเสวยน้ำเถิด”  กว่าพระพุทธองค์จะได้เสวยน้ำนั้น  จึงต้องทรงหิวกระหายอยู่เนินนานเช่นนี้

 

(พระไตรปิฎกเล่ม ๓๒  ข้อ ๓๙๒“พุทธปทาน”  เล่ม ๑๐  ข้อ ๑๑๘ “มหาปรินิพพานสูตร”)